Jun 22, 2013

Συναγωγές υδάτων

Έρχονται νύχτες βροχερές βαμβακερές ομίχλες
τ’ αλεύρι γίνεται σπυρί ύστερα στάχυ
θροΐζει με πολλά δρεπάνια
αψύς Ιούλιος στη μέση του χειμώνα.
Βλέπω το υφαντό του κόσμου να ξηλώνεται
αόρατο το χέρι που ξηλώνει
και τρέμω μην κοπεί το νήμα.
Νήμα νερού στημόνι χωρίς μνήμη
σταγόνα διάφανη σε βρύα και λειχήνες
... νιφάδα-χνούδι των βουνών
χαλάζι-φυλλοβόλο
κι άξαφνα σκάφανδρο ζεστό
στην κιβωτό της μήτρας.
Αρχαίο σκοτάδι τήκεται και τρίζει
αχειροποίητη φλογίτσα που το γλείφει.

Συναγωγές υδάτων υετοί πρόγονοι παγετώνες
στην πάχνη ακόμη της ανωνυμίας.

Μιχάλης Γκανάς


Jun 12, 2013

η αβοήθητη μοναξιά του άντρα


"......Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της, ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο• κλειστό, δηλαδή απειλημένο.
Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδο...νή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.
Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.
Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. ,
Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία• ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού.
Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λωρραίνης ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε),εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες.
Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του εύθραυστος και χωρίς - σε αντίθεση με τη γυναίκα - να επιζεί του θρυμματισμού του• ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους• από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.
Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.
Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενική, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του.
Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια.
Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει.
Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.
Γ. Χειμωνά. "η αβοήθητη μοναξιά του άντρα..."

Jun 3, 2013

SOMNUS - MNEME στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΟΡΟΓΡΑΦΩΝ
με τη στήριξη της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης

SOMNUS - MNEME ΣΤΟ ΓΕΝΙ ΤΖΑΜΙ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΣΥΝΘΕΣΗ ΧΟΡΟΓΡΑΦΙΑ ΜΑΡΩΣ ΓΑΛΑΝΗ
9 ΙΟΥΝΙΟΥ ΩΡΑ 9.3Ο μμ

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ ΔΗΠΕΘΕ ΠΑΤΡΑΣ

May 19, 2013

Somnus_mneme: σχεδίασμα Β'

Σύνθεση και χορογραφία: Μάρω Γαλάνη

Τελευταία παράσταση σήμερα, 19 Μαϊου, ώρα 9.30μμ
στον εκπαιδευτικό χώρο Μπάρι
Σανταρόζα 7

Συμπαραγωγή ΔΗΠΕΘΕ  Πάτρας
Πληροφορίες κρατήσεις θέσεων στο τηλ.2610273613.


May 13, 2013

somnus_mneme σχεδίασμα Β'

σύνθεση_χορογραφία: Μάρω Γαλάνη
17 -19 Μαϊου ώρα 9.30μμ
εκπαιδευτικός χώρος Μπάρι
Σανταρόζα 7, Πάτρα

May 4, 2013

«Τὸ χάραμα ἐπῆρα
τοῦ Ἥλιου τὸ δρόμο,
κρεμώντας τὴ λύρα
τὴ δίκαιη στὸν ὦμο,
κι᾿ ἀπ᾿ ὅπου χαράζει
ως ὅπου βυθᾶ,

τὰ μάτια μου δὲν εἶδαν τόπον ἐνδοξότερον ἀπὸ τοῦτο τὸ ἁλωνάκι.»

Διονύσιος Σολωμός
_______
photo: mg

Apr 30, 2013

as a girl

Oh love, you were a sickly child
And how the wind knocked you down
Put on your spurs, swagger around
In the desperate kingdom of love

Holy water cannot help you now
Your mysterious eyes cannot help you
Selling your reason will not bring you through
The desperate kingdom of love
...
There's another who looks from behind your eyes
I learn from you how to hide
From the desperate kingdom of love

At the end of this burning world
You'll stand proud, face upheld
And I'll follow you, into Heaven or Hell
And I'll become,
In the desperate kingdom of love
PJ Harvey
_________
photo: somnus_mneme/synthesis choreography: maro galanι



Apr 20, 2013

τίτα _ ηλέκτρα

"... τα μάτια δείχνουν έρωτα για τον απάνου κόσμο.
Και στη θωριά του, είν’ όμορφο το φως και μαγεμένο!"
Διονύσιος Σολωμός



Apr 3, 2013

έρχεται εαρ

...
Ἡ ζωὴ ποὺ μικραίνει: ἡ μεγάλη ἀλήθεια.
Στὸν ὁποὺ πιάνει τὸ τσαπὶ γίνεται τσάπισμα
στὸν ὁποὺ πίνει τὸ νερὸ γίνεται πιόμα.
Ἔρχεται ἔαρ ἀειπάρθενο προφέροντας ἀρώματα
κρατεῖ μία κατάμαυρη λεπτότατη κλωστὴ
στὰ ὕπαιθρα τῆς νύχτας
τὸ σημεῖο τοῦ γκιώνη ποὺ εἶν᾿ ἄγνωστο πέρα ...

Νίκος Καρούζος

Mar 14, 2013

ποίημα ωραίο ...

Είπα σε μια Γύφτισσα
θέλω να γίνω γύφτος
να σε πάρω
Μπορείς μου λέει να φας για βράδυ
χόρτα πικρά χωρίς αλάτι
κι έπειτα να πλαγιάσεις;
Μπορώ της λέω
Μπορείς μου λέει να πλαγιάσεις
χωρίς να κλαις από το κρύο
πάνω στην παγωμένη λάσπη;
Μπορώ της λέω
Μπορείς μου λέει πάνω στη λάσπη
να μου ανάψεις το κορμί
και να το κάνεις στάχτη;
Αυτό κι’ αν το μπορώ της λέω
Μπορείς μου λέει τη στάχτη μου
να τη ρίχνεις στο κρασί σου
για να μεθάς πολύ, να με ξεχνάς;
Όχι αυτό, δεν το μπορώ της λέω
Γύφτος δε γίνεσαι μου λέει.

Γιώργης Παυλόπουλος

Feb 2, 2013

__________

Υπάρχει ένα κενό στη Μνήμη μου που δεν μπορώ να γεμίσω.
Γι' αυτό συνεχώς κάνω παιχνίδια πιθανοτήτων,
εκδοχών, επινοήσεις γεγονότων, σενάρια και συνθέσεις,
χορογραφίες με στόρι, και ποτέ, σχεδόν ποτέ, χορούς χαράς.
Κι έτσι που κάνω πώς να σταθώ στο ύψος της ζωής ;

girly





Dec 31, 2012

να επιλέγεις την καρδιά αντί για φτερά


και την αγάπη για το γαλάζιο του ουρανού;

Dec 25, 2012

Dec 22, 2012

Somnus_Mneme



το παιχνίδι του θανάτου με τον τρόπο της ζωής

«…Τώρα αρχίζω. Μόνον τώρα μπορώ να αρχίσω επειδή το νοιώθω. Γεννιέμαι. Καμιά ιστορία να αφηγηθώ δεν έχω. Κανένα βιβλίο να ανοίξω. Κανένα τοπίο να κοιτάξω. Δεν έχω τίποτα να φέρω στο μυαλό μου. Από πουθενά έρχεται, από πουθενά προέρχεται. Τίποτα. Δεν θυμάμαι. όχι πως δεν έχω μνήμη. Όχι. Το σώμα μου. Εγώ δεν θυμάμαι. Αυτό είναι. Το σώμα μου. Είναι όλη η ιστορία. Αυτό είναι. Ό,τι είναι, είναι το σώμα μου. Είμαι το σώμα μου τίποτε άλλο, και κανείς άλλος, και πουθενά. Δεν χρειάζεται να θυμάμαι. Επειδή έχω σώμα ξεχνώ. Η μνήμη είναι το σώμα μου, εγώ είμαι η λήθη… Είμαι σώμα. Μόνον σώμα. Είμαι τόσο πολύ το σώμα…»
Δημήτρης Δημητριάδης
______
photo: Somnus_Mneme a dancethetre performance, synthesis choreography maro_mare galani

Dec 18, 2012

προσευχή

"Пусть исполнится то, что задумано. Пусть они поверят и пусть посмеются над своими страстями. Ведь то, что они называют страстью, на самом деле не душевная энергия, а лишь трения между душой и внешним миром. А главное, пусть поверят в себя и станут беспомощными, как дети. Потому что слабость велика, а сила – ничтожна. Когда человек родится, он слаб и гибок, когда умирает – он крепок и чёрств. Когда дерево растёт, оно нежно и гибко, а когда оно сухо и жестко – оно умирает. Чёрствость и сила спутники смерти. Гибкость и слабость выражают свежесть бытия. Поэтому что отвердело, то не победит."

Nov 23, 2012

για το somnus_mneme

εφημερίδα "Πελοπόννησος" 17 Νοεμβρίου 2012 σελίδα 11

Υπόκλιση στην κυρία Μάρω Γαλάνη

του Αντώνη Σκιαθά

Η βροχή, έκανε τη διαδρομή έντονα ποιητική, καθώς η στάση του
αστικού λεωφορείου στο αρχαιολογικό μουσείο και το παιχνίδι
με το παρελθόν και το «θυμάσαι», που επέβαλε ο συνοδός της «μνήμης», συνομίλησαν oυσιαστικά με τη μνήμη των επιβατών και για το βρόχινο νερό της μικρής Τετάρτης, που η Ελλάδα θα εγγραφεί, ως ημέρα μνήμης της απώλειας της πατρίδας, ημέρα ψήφισης
ακόμα ενός μνημονίου.
Η προετοιμασία του κοινού της πολυεπίπεδης παράστασης «Somnus – Mneme», ξεκίνησε από τους εξωτερικούς χώρους της πανεπιστημιακής Γαίας και συνεχίστηκε με αφαιρετικό τρόπο, μέχρι την έναρξη της κειμενικής δράσης στο αμφιθέατρο του βιολογικού.
Η σκηνοθέτης υπηρέτησε το μύθο, του ύπνου ως θάνατο, του ύπνου ως ζωή, του ύπνου ως έρωτα, χρησιμοποιώντας τόσο τους ηθοποιούς όσο και το κοινό της, ως εργαλεία που με τον επιτηδευμένο τρόπο της έκπληξης, που προκάλεσαν οι ανθρώπινες κατασκευές της, τους επέτρεψε να ερωτοτροπήσουν με το υποσυνείδητο και το ασυνείδητοτου βίου τους.
Πολλαπλές performance υψηλότατου αισθητικού ορίζοντα, προετοίμασαν επαρκώς το κοινό της παράστασης για το περιβάλλον που θα υπηρετούσαν ως θεατές.
Τα κόκκινα γάντια «των οδηγών», ισχυρό λάκτισμα στη μνήμη, αλλά και τα χρυσόψαρα στις γυάλες, ισχυρή απόρριψη της καταγεγραμμένης μνήμης, έγιναν τα τοπία του κορμιού που υπηρετώντας την πλαστικότητα της νεότητας, συνομίλησαν με την κίνηση και μάλιστα με την παλινδρομική κίνηση με εργαλεία τα μακριά μαλλιά τη μία φορά, συνομίλησαν με το σκότος ως έντομα στα κάγκελα των μικρών αμφιθεάτρων του βιολογικού την άλλη φορά, συνομίλησαν λοιπόν με το φθαρτό της οίησης του θεατή.
Την τελευταία φορά με το πλιάτσικο της αγκαλιάς που επέβαλε, στους αμήχανα τοποθετημένους στον χώρο ακροατές, που παρaκολουθούσαν το μπουλούκι των τσιρκολάνων να θρηνούν το σώμα, με τους ήχους ενός ακορντεόν και μιας κιθάρας και να ακκίζονται με τη μνήμη μιας παλιακής βεγγέρας.
Η ίδια η σκηνοθέτης μέρος της θεατρικής άσκησης που πρότεινε μας υποδέχθηκε στην είσοδο του ασκητηρίου του έργου της,με την τρωτή εικόνα της «Φρίντα Κάλο»
να υπηρετεί το εφήμερο του σαρκίου.
Μετρώντας τον χρόνο με τον τρόπο του χρονομετρητή, που μονολεκτικά δίνει το ρυθμό στο μαθητευόμενο πιανίστα, προσπάθησε και το κατάφερε να μελοποιήσει την απώλεια της μνήμης, που δίνει το δεξιά αριστερά της παλινδρόμησης, του θέλω δεν θέλω, του γνωρίζω δεν γνωρίζω, του θυμάμαι δεν θυμάμαι.
Τα σώματα των πέντε γυναικών και του ενός άντρα έγιναν εργαλεία της παράστασης που η Γαλάνη,αφαιρώντας τους τη μνήμη της ντροπής και τη συστολή του γυμνού, τα απέθεσε στη σκηνή – εργαστήριο, για να δημιουργήσουν τη μνήμη της παράστασης.
Η ολοκληρωμένη σωματική αφήγηση που πρότεινε η Μάρω Γαλάνη, με το «Somnus- Mneme», συνομιλεί άμεσα με τις φόρμες όλων αυτών των πρωτοποριακών συνθέσεων, που η Νέα Υόρκη, το Βερολίνο, το Λονδίνο προτείνουν στους φιλότεχνους τους αυτό τον καιρό.
Μια βαθιά υπόκλιση στη Δημιουργό λοιπόν που τόλμησε να μας παρουσιάσει τις πρωταγωνίστριες και τον πρωταγωνιστή της με τις μανιέρες του Πάμπλο Πικάσο, του Εντγαρ Ντεγκά, του Ανρί Ματί, του Πολ Σεζάν και του Νικόλαου Εγγονόπουλου, τόλμησε να ανατρέψει τον πραγματικό χρόνο της ψήφισης του μνημονίου 3, της κατάθλιψης, της κρίσης, της απόστασης από το κέντρο της Πάτρας σε ένα υπόγειο του Πανεπιστημίου.
Η δημιουργική έκφραση μπορεί να είναι και πρέπει να είναι, το αντίδοτο στη γραφειοκρατία και τη σήψη που παράγει η εφαρμογή της στη σύγχρονη Ελλάδα.
Χωρίς «κωδονοκρουσίες» και «κλακαδόρους» διαφημιστές, η Μάρω Γαλάνη συνθέτει και οι συνδημιουργοί της πράττουν σε αυτό το συλλογικό έργο.
Διαμορφώνουν και δημιουργούν τόπους μνήμης που εγγράφουν το κάλλος και τη σύνθεση της αρμονίας της δημιουργίας.
Τα σώματα ταλαντώθηκαν μέχρι τη στιγμή της θραύσης τους, τα κείμενα του Δ.Δημητριάδη και Γ. Ζαρκάδη τόλμησαν να ιστορήσουν τη μνήμη και οι μουσικές συνθέσεις του Γ. Μουρτζόπουλου άνοιξαν ορίζοντες στην τεθλασμένη μνήμη των νεκρών και των ζωντανών καθώς γνωρίζουν, για την απ’ εκεί ακτή της γεωγραφίας που προτείνουν οι μελωδίες και οδοιπορούν παράλληλα με το σώμα στους αχέροντες του συνειδητού, σε πλόες
με γνωστά όμως τα προβλήματα της πλεύσης.

Nov 13, 2012

Nov 12, 2012


"...επιασα τη νύχτα από ψηλά
και την έφερα Κόκκινη Μνήμη κάτω..."
maro galani

Nov 11, 2012

Somnus _ Mneme (sold out οι μέρες όλες)



μια παράσταση για τον Ύπνο και τη Μνήμη
σε σύνθεση και χορογραφία Μάρως Γαλάνη

Η παράσταση πήρε παράταση. Yπάρχουν μερικές θέσεις για την Δευτέρα 12/11/12

Οι θεατές προσέρχονται ώρα 8.οο μμ ιδιωτικά, κατευθείαν στο θέατρο, αυτην τη μέρα.

Nov 7, 2012

Somus_Mneme today is our premiere




come !
there are no streets
it is a new suburb,
there are only small white paths
crossing the green
so many paths
they begin everywhere
for everyone
and they stop infront of your door

maro galani
__________
photo: maro galani

Nov 4, 2012

Somnus _ Mneme


Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, στο πλαίσιο των Πατρινών Δημιουργών, παρουσιάζει την παράσταση

SOMNUS – MNEME,
στο Θεατράκι Μελίνα Μερκούρη του Πανεπιστημίου Πατρών και το Αίθριό του,
από 7 ως 11 Νοεμβρίου 2012.


Μια παράσταση για τον Ύπνο και τη Μνήμη.
Σύνθεση και χορογραφία Μάρως Γαλάνη

Η αρχική έμπνευση εδρεύει στο έργο
«Λήθη κι άλλοι τέσσερις μονόλογοι» του Δημήτρη Δημητριάδη.

Το κείμενο της παράστασης είναι από το ποιητικό έργο
«Ο Λύκος και άλλα αντισώματα» του Γιάννη Ζαρκάδη

Μουσική και επιμέλεια ήχου: Γιάννης Μουρτζόπουλος
Ρυθμικό θέμα: Peter Vermeersch
Τραγούδι:«Trekka»Puscifer," MaerD-I demaerD-I" Sonic Youth, «Army of me» Bjork
Κατασκευή σκηνικών αντικειμένων: Παντελής Χατζόπουλος
Φωτισμοί: Θάνος Ψαράς
Δημιουργικό: Queen Studio //Λίνα Ιντζεγιάννη και Ρεγγίνα Τρυφωνοπούλου
Φωτογραφία: Βασίλης Ζαβέρδας
Χειρισμός ήχου: Μαρία Τσουμπού
Ερμηνεύουν:
Μαριεντίνα Βουρδέρη
Βούλα Δουλουκιτάκη
Γεωργία Μπουτοπούλου
Τίτα Νικολοπούλου
Μαρία Στειακάκη
Απόστολος Τσέφος

Μνήμη για κάθε πόλη είναι το κέντρο της. Ο πιο κοινωνικός από τους χώρους της είναι η κεντρική πλατεία της. Χώρος της Μνήμης, της ιστορικής. Γι’ αυτό η παράσταση ξεκινάει από την πλατεία Γεωργίου στις 7:30 μ.μ. έξω από το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων.
Ένα λεωφορείο θα παραλάβει τους θεατές για να τους μεταφέρει στο θεατράκι Μελίνα Μερκούρη. Στη διαδρομή από την πλατεία στο θέατρο και πάλι στην πλατεία, η χορογράφος της παράστασης θα συνοδεύει τους θεατές.

Απαραίτητη η κράτηση της θέσης για το θέατρο και το λεωφορείο
Τηλ. κρατήσεων : 6930349274

Η εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πατρών

Oct 2, 2012

soma


Π ρ ό σ κ λ η σ η 
για έντονη, εντατική, βαθύτερη πιο ακανόνιστη ρυθμικά,  Aνα_Κίνηση
Οκτώβριο 2012 - Ιούνιο 2013  θα δουλέψω μe μικρή, κλειστή ομάδα.
Πρόσωπα που συνάντησα και δούλεψα μαζί τους  στο παρελθόν, σώματα που νοστάλγησα να οδηγήσω (και μαζί κι εγώ να οδηγηθώ)
@ λίγα Πρόσωπα νέα, σώματα ερχόμενααπό επιθυμία δυνατή, για πορεία προς τη βαθύτερη αποδοχή του σώματος και της εκφραστικότητας.

Sep 29, 2012

η αβέβαιη ανάμνηση των ονείρων



Είχα έναν Ύπνο όλο ηχηρά όνειρα.
Επιθυμώ εναν μακρυνό περίπατο στη φωτεινή μέρα
και μόνον σιωπηλές συναντήσεις...mg

Sep 28, 2012

έτσι όπως

Θέλω να αντιληφθώ τις προσωπικές μου φυγές,  τα τεχνάσματα και τις τυποποιήσεις.
Ψάχνω στο χορό μια εκφραστική δύναμη απολύτως έντιμη.
Δεν θέλω  η κίνηση  να εξαρτάται από την επίδοση, την ωραία γραμμή και την κανονιστική  ισορροπία.
Θέλω να εκφράζει αισθητικά δυνατά τις ορμές, τις επιθυμίες, τους φόβους, τον πόνο,  τις αντιδράσεις των ζωντανών ανθρώπων.
ύ π ν ο ς  -  θ ά ν α τ ο ς,   
σ ώ μ α, α ί μ α, γ υ μ ν ό, 
σ ι ω π ή - λ ό γ ι α,  
 μ ν ή μ η, λ ή θ η,  
ή τ τ α, μ ε τ ά ν ο ι α
γυναίκες - barbies, γυναίκες- αυτόχειρες   

α π ο υ σ ί α
είναι θέματα που καιρό τώρα διερευνώ, οι απαντήσεις τους (επιμέρους πάντα, σε χρόνους όχι τελεσίδικους - τετελεσμένους, χωρίς  σιγουριά  αβυσσαλέα) αποτελούν για μένα τον καμβά για το παραγόμενο καλλιτεχνικό γεγονός.
Εστιάζω στη δοκιμή εξερεύνηση της κίνησης αξιοποιώντας
μ ο  υ σ ι κ ή,  λ ό γ ο,  
α ν τ ι κ ε ί μ ε ν α, 
φ ω ς,  σ κ ι ά.
Τα θέλω όλα μαζί.
Θέλω να αποτελούν μέρος
ενός ευρύτερου καλλιτεχνικού πλαισίου

Μερικά  ερωτήματα  από τις λύσεις  των οποίων 
επιθυμώ να εκπλήσσομαι:
· τι είναι αυτό που δημιουργεί μια σχέση σκηνική
· ποιο είναι αυτό που την καθορίζει
· τί την κάνει να εξελίσσεται
· πώς μπορώ  να δράσω στη σκηνή φυσικά
τόσο όσο και στη αληθινή ζωή.
· πώς μπορώ να αλληλεπιδρώ
- Ποια είναι τα όρια ελευθερίας και αδιακρισίας  κατά την αλληλεπίδραση ερμηνευτών και κοινού.
μάρω γαλάνη

Sep 27, 2012

πρόσω ήρεμα

[...] Πρόσω ηρέμα προς το μη θολούμενον, 
το έτρεπτον, το γυμνόν, το φαίνον, 
το αυτώ καταληπτόν, το αναλλοίωτον." O. Eλύτης


Aug 14, 2012

σ ώ μ α









το σώμα
...
αντικείμενο ευήδονο, απαγορεύσεων, αποσιωπήσεων, ενοχών
...
το σώμα !
_______
http://www.youtube.com/watch?v=qaOPyMCxvbw
+ Tuxedomoon

Aug 13, 2012

σώμα



να σου φιλώ
το μέτωπο,
την καρδιά,
το φύλλο.
να σε ερωτεύομαι
άνθρωπο
ολόκληρο.

σώμα



Το σώμα είναι 
ανυπεράσπιστο, 
το σώμα είναι 
περίεργο 
ρωτάει, 
ρωτάει συνέχεια,
γιατί έτσι κι όχι αλλιώς, 
γιατί «εδώ κι όχι εκεί» 
γιατί «εγώ κι όχι εσύ»
το σώμα θέλει
θέλει να ξέρει.
____
photo: unknown creato

Aug 10, 2012

black sea



















________
 "θ΄ανάψω δάφνες να φλομώσει ο ουρανός μήπως και μυριστείς πατρίδα και γυρίσεις… " 
Οδ. Ελύτης

 

Jul 31, 2012

ακρόασης συνέχεια - ραντεβού φθινοπώρου

Θα βρεθούμε τον Σεπτέμβριο
Τετάρτη 05/09/12
ώρα 19.3Ο
στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου 23, Πάτρα,  
για προγραμματισμό δράσεων τέχνης
περιόδου 2012 - 2013,
όσοι τον Ιουλιο πρωτοσυναντηθήκαμε κι όσοι ταξίδευαν στο καλοκαίρι και δεν τα κατάφεραν να είναι μαζί μας, τότε.
_______
Photo: Dan Estabrook

Ξανά


Ξανά και ξανά ο πόθος .
Αυτό είναι το πιο μεγάλο.
Πόθος ξανά και ξανά πόθος και πόθος ξανά και ξανά. Ναι.
Πόθος. Γι' αυτό τίποτα δε φοβάμαι Επειδή πόθησα.
Ξανά και ξανά. Μές στην απελπισία και στην τρέλα.
Ήρθε αναρίθμητες φορές και αναρίθμητέ τς φορές τον δέχτηκα.
Ήρθε ξανά και ξανά και τον δέχτηκα ξανά και ξανά.
Ναι. Θ υ μ α μ α ι.
Το μόνο που έρχεται.
Αυτό θυμάμαι.
Το πιο ξανά...
Δημήτρης Δημητριάδης
________
http://www.youtube.com/watch?v=84MlvAffIe8&fb_source=message

Grupo Corpo - Onqotô (2005) - Mortal Loucura

για το βλέμμα και για το τραύμα

Μη δοκιμάσεις να περάσεις
απ΄ τα μάτια μου, είπε.
Θά σπάσουν θα κοπείς
θα γίνουμε χίλια κομμάτια.
Τα είδωλά μας μιά ζωή
δε φτάνει να κολλήσουμε.
Μή δοκιμάσεις να περάσεις
μείνε απ΄ έξω.
Θα έρχομαι τις νύχτες εγώ
θα σου φέρνω να τρώς.
Τον φόβο σου χώρια θα ταΐζω
και το πρωί, θα σας αφήνω
να ξαπλώνετε μαζί μου.

Γ. Ζαρκάδης

______ 
Photo: unknown creator 

για τόσα ξημερώματα

Έρχεται ο ήλιος, ξημερώνει.
Όλο ξημερώνει τον κόσμο.
Φεύγει, μαζεύει τις ακτίνες του
νυχτώνει τη μέρα
μας στέλνει στα σπίτια μας κάποια στιγμή
μας ανεβάζει στα κρεβάτια
να πιάσουμε τον πόλεμο
να πιάσουμε τον έρωτα
να πιάσουμε τον ύπνο του ο καθένας.
Ν’ ανέβουμε τις σκαλωσιές του ονείρου
να πάρουμε τα φάρμακα της λησμονιάς
να θυμηθούμε.
Όλα για μας.
Εκείνον, δεν τον σκέφτηκε κανείς
μια νύχτα να του δώσει
έστω, μια μίνι διανυκτέρευση.
Για τόσα ξημερώματα
τόσα νυχτιάτικα φεγγάρια.
Για τόσα τόξα ουράνια.

Ζαρκαδης Γιάννης

__________ 
Photo: unknown creator 

Jul 30, 2012

στη νύχτα

... Είμαι η νύχτα
αυτή η νύχτα η παγωμένη από του φεγγαριού την ηλίθια
ψύχρα
Είμαι το χρήμα
το χρήμα που γεννά το χρήμα χωρίς να ξέρει το γιατί
Είμαι ο άνθρωπος
ο άνθρωπος που πατάει τη σκανδάλη και σκοτώνει τη συγ-
κίνηση
για να ζήσει καλύτερα.

Joyce Mansour 

του ύπνου JM


Θέλω να κοιμηθώ πλάι - πλάι μαζί σου
μαλλιά μπερδεμένα
αιδοία γαντζωμένα
με το στόμα σου για προσκεφάλι
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη ράχη
δίχως να μας χωρίζει ανάσα
δίχως λέξεις να μας περισπούνε
δίχως μάτια να μας διαψεύδουν
δίχως ρούχα.
Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου ράχη με ράχη
συσπασμένη και ιδρωμένη
λαμπυρίζοντας με χίλια σύγκρυα
απ’ την τρελή της έκστασης αδράνεια φαγωμένη
πάνω στον ίσκιο σου διαμελισμένη
σφυροκοπημένη από τη γλώσσα σου
για να πεθάνω ανάμεσα στα δόντια του λαγού
τα σάπια ευτυχισμένη.

Joyce Mansour
Σπαράγματα 1955
Μετάφραση Έκτωρ Κακναβάτος

Jul 29, 2012

Ο χρόνος

Πόσες φορές,
πόσες φορές δεν προσπάθησα
πίσω να γυρίσω το χρόνο
να κόψω την ουρά
να λειώσω τη σπονδυλική του στήλη
να δυσκολεύεται
να πέφτω επάνω του
και να τον προλαβαίνω.

Γιάννης Ζαρκάδης

του Υπνου


...Πολλές φορές. Είναι πάρα πολλές οι φορές όταν πέφτω για ύπνο. 
Το ζητώ από τον ύπνο. Του ζητώ να μου φερθεί σαν ύπνος. 
 Να μου φερθεί καλά. Να με θελήσει. 
Να με θελήσει πολύ. Να με κρατήσει. 
Να θελήσει να με κρατήσει. Να μην με αφήσει.
 Να θελήσει να με πάρει και να με κρατήσει
 …όταν πέφτω για ύπνο, πολλές φορές δεν θέλω να βγω από τον ύπνο. 
Θέλω να μείνω εκεί. Ποτέ νε μη βγω. 
Να πέφτω για ύπνο και να πέφτω όλο και βαθύτερα στο ύπνο, 
να πέφτω και να πέφτω.
Μέχρι να φτάσω μέχρι την καρδιά του ύπνου…"
Δημήτρης Δημητριάδης




Jul 24, 2012

συνάντηση

Hταν μια εμπειρία ανταλλαγής και χαράς η Συνάντηση, την προηγούμενη Τετάρτη.
Αύριο 25/07/12, ώρα 7.3ο μμ θα συναντηθούμε στην Πρώτη Kοινή Δράση, όσοι αποφασίσαμε να συμπορευτούμε στη δημιουργία ως το καλοκαίρι του 2013 και θα δουλέψομε 
Φωτιές playpoi  στον κήπο του Xstudio Ekfrasis.

Jun 29, 2012

a u d i t i o n

ΑΚΡΟΑΣΗ 
για ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ @ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Το Χ_Studio Ekfrasis αναζητά γυναίκες και άντρες, ηθοποιούς , χορευτές, μουσικούς και περφόρμερς όλων των ηλικιών και επιπέδων με σκοπό events και παραστάσεις για τη σεζόν 2012 – 2013
(Αμοιβή με ποσοστό επί εισητηρίων ή με ανταλλαγή την ελεύθερη συμμετοχή σε εκπαιδευτικά προγράμματα, ανάλογα με το project)
 
Στο email: maregalani@yahoo.gr στείλτε  βιογραφικό καi φωτογραφία σας καθώς κai σύντομο κείμενο ως 200 λέξεις απαντώντας  σε ένα από τα τρία παρακάτω ερωτήματα:
1. Ποιό είναι το πιο ξεχωριστό σου όνειρο Ύπνου και ποιο από τα Ξυπνητά σου όνειρα πιστεύεις ότι δε θα βρει ποτέ έναν βίο για να υπάρξει;
2. Ποια είναι η πιο δυνατή (σου) Μνήμη και τι επιθυμείς να κρατήσεις στη Λήθη.
3. Ποια είναι εκείνη η πολιτική πράξη κατά την οποία κερδισμένος απομένει η Ζωή.
 

Μετά από επιλογή των βιογραφικών, την ΤΕΤΑΡΤΗ 18/7/12 ώρα 19.3Ο-2Ο. 3Ο,  στο X_stuDIO ekFRASIS, Παπαδιαμαντοπούλου 23, Πάτρα,  θα γίνει η ακρόαση μέσα από συμμετοχή σε WORKSHOP.
Τελευταία μέρα παραλαβής βιογραφικών είναι το Σάββατο 14/7/2012 ΩΡΑ 18.3Ο
__________
ιδέα  STUDIO
KINITIRAS

Jun 7, 2012

Τί θέλει κι επιμένει η νύχτα;


Πώς ξημερώνει πάντα ξαφνικά
που πάνε τόσες νύχτες
που μαζεύονται
και ποιος τις καταδίδει;

Που βρίσκουνε ψωμί για τις μειοψηφίες;
Ποιος καθαρίζει μετά το μακελειό
και σβήνονται ολόκληρες
οι τάξεις νυχτοβίων;

Ας τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα λοιπόν
ας φωτιστούν τα πάντα.
Αφού κι η επανάσταση δεν έρχεται
το κόκκινο του ήλιου αφού λαθεύει
τι θέλει κι επιμένει η νύχτα
για κάτι κουκουβάγιες κάτι γκιώνηδες
για κείνο το βραχνό ουρλιαχτό
για μια ψυχρή σελήνη;

Γιάννης Ζαρκάδης: είναι Ποιητής και Αναπληρωτής Καθηγητής Μοριακής Βιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών

____________
έτσι να βγαίνω στη μέρα, να βλέπω πρόσωπα και να χαίρομαι.

Jun 1, 2012



Childhood
































Song of Childhood
By Peter Handke
When the child was a child
It walked with its arms swinging,
wanted the brook to be a river,
the river to be a torrent,
and this puddle to be the sea.
When the child was a child,
it didn’t know that it was a child,
everything was soulful,
and all souls were one.
When the child was a child,
it had no opinion about anything,
had no habits,
it often sat cross-legged,
took off running,
had a cowlick in its hair,
and made no faces when photographed.
When the child was a child,
It was the time for these questions:
Why am I me, and why not you?
Why am I here, and why not there?
When did time begin, and where does space end?
Is life under the sun not just a dream?
Is what I see and hear and smell
not just an illusion of a world before the world?
Given the facts of evil and people.
does evil really exist?
How can it be that I, who I am,
didn’t exist before I came to be,
and that, someday, I, who I am,
will no longer be who I am?
When the child was a child,
It choked on spinach, on peas, on rice pudding,
and on steamed cauliflower,
and eats all of those now, and not just because it has to.
When the child was a child,
it awoke once in a strange bed,
and now does so again and again.
Many people, then, seemed beautiful,
and now only a few do, by sheer luck.
It had visualized a clear image of Paradise,
and now can at most guess,
could not conceive of nothingness,
and shudders today at the thought.
When the child was a child,
It played with enthusiasm,
and, now, has just as much excitement as then,
but only when it concerns its work.
When the child was a child,
It was enough for it to eat an apple, … bread,
And so it is even now.
When the child was a child,
Berries filled its hand as only berries do,
and do even now,
Fresh walnuts made its tongue raw,
and do even now,
it had, on every mountaintop,
the longing for a higher mountain yet,
and in every city,
the longing for an even greater city,
and that is still so,
It reached for cherries in topmost branches of trees
with an elation it still has today,
has a shyness in front of strangers,
and has that even now.
It awaited the first snow,
And waits that way even now.
When the child was a child,
It threw a stick like a lance against a tree,

And it quivers there still today.